• author
    • Admin

    • December 12, 2013 in Reizen

    NIET NAAR DE KERK MAAR NAAR DE OLIJFPERSERIJ

    Op zondag was het altijd tamelijk druk bij het kerkje in Vinha da Rainha, maar vanochtend is er geen levende ziel te bekennen. Iedereen staat beneden aan de heuvel bij de olijfperserij. t Is druk met auto´s met bakkies erachter, tractoren, pick-ups en allemaal met zakken en emmers vol met olijven. De afgelopen weken kon je ze overal tegenkomen -  mensen met stokken en netten, olijfbomen met een hoop takken ernaast. Wij hebben ook een boel olijfbomen en geen ervaring met plukken natuurlijk. Gelukkig kwamen de buren te hulp.

    Senhor en senhora Martins zijn tegen de zeventig en gewend aan het zelfvoorzienende boerenleven. Fijn voor hen dat ze ook niet onbekend zijn met van allerlei nieuwe ontwikkelingen, want hoewel ze op een ouwe tractor komen aanrijden, ontdoen ze de bomen van opschot met een heel handig nieuw machientje. En t maakt nog weinig lawaai ook,  dat is helemaal fijn!

    Een olijfboom wordt heel oud, en tegen de tijd dat-ie middelbaar is, is vaak de oude stam uitgehold. Geen punt, hij maakt nieuwe takken rondom en zo plant hij zich voort. Wil je veel olijven hebben, dan moet je de bomen elk jaar snoeien. Dat is een kunst op zich. Onze bomen waren erg verwaarloosd, dus daar moest rigoreus de zaag in. Zo´n naar gezicht, die stompen! En daarna kwam er ook nog eens de “Grote Brand van 2005″ overheen. Nu zijn olijven taaie rakkers, dus ze hebben het allemaal overleefd, en staan er na een paar jaar weer prachtig bij. We hebben er zelfs een omgehakt – hij stond bovenaan de trap, niet zo handig – en die maakt na 14 jaar nog steeds nieuwe takjes aan. Ongelooflijk, die groeikracht!

    Wat iedereen met die bergen afgezaagde olijftakken doet zal ik nog eens navragen -  ik zie ze ze niet verbranden, wat de gewoonte is met tuinafval. Zeker als er regen dreigt, zie je overal vuurtjes. Een handige indicatie om de was te gaan binnen halen ….

    Wij doen de olijftakken naar de houtwal. Een mooie manier om de ezels op hun terrein te houden, en om kleine diertjes te faciliteren. Salamandertjes en hagedisjes, kikkers, rivierkreeftjes, grote torren en ál die kleine vogeltjes die hier leven zijn er gek op. Ze wonen erin, vinden er de liefde van hun leven, vinden er bouwmateriaal. En de ezels vinden het lekker om de bladeren te eten en in de grote takken hun tanden te zetten. Een tak is voor een ezel wat een bot is voor een hond. t Is even een gesleep met al die takken van de heuvel naar beneden, maar het is het waard.

    Senhor en senhora Martins hebben ondertussen flink wat kilootjes olijven naar  beneden gehaald. Wij krijgen een paar flessen van de opbrengst.

    Ik denk dat het leuk is om die te bewaren voor volgende zomer. Olijfolie kun je ongeveer 100 jaar bewaren, dus dat is geen probleem. Als jullie dus komen mee-eten, volgend jaar zomer, kan het goed zijn dat je spinaziequiche in onze eigen olijfolie gebakken is, of dat de tomatensalade niet alleen gemaakt is van tomaten-uit-eigen-tuin, maar dat de dressing ook nog ….. t wordt nu wel een beetje erg “eigen eerst”, maar: wel erg lekker!

    Zonnige groeten uit Portugal, Termas-da-Azenha